Önsöz

12 Temmuz 2007

ÖNSÖZ

Tanrılar Savaşı ‘nm ve Buyucu Belgarath ‘in işlerinin Hikâyesidir.

-Alorn Kitabı’ndan alınmıştır

ÜNYA YENİYKEN, yedi Tanrı uyum içinde yaşıyorlardı ve tüm insan kavimleri tek bir halktılar. Tanrıların en genci olan Belar, Alornlar tarafından pek seviliyordu. Onlann arasında yaşıyor, onları el üstünde tutuyordu; Alornlar da onun gözetimi altında serpilip çoğalıyorlardı. Diğer Tanrıların da etraflarına halklar toplanmıştı, her Tanrı kendi halkını gözetiyordu.

Ama Belar’ın en büyük kardeşi Aldur, hiçbir halkın tanrısı değildi, insanlardan ve Tanrılardan ayrı yaşıyordu; ama bir gün başıboş bir çocuk gelip buldu onu. Aldur bu çocuğu müridi olarak kabul etti ve adını Belgarath koydu. Belgarath İrade ve Söz’ün gücünü öğrendi ve büyücü oldu. Sonraki yıllarda başkaları da yalnız tanrıyı arayıp buldular. Onun dizleri dibinde toplaşıp bir kardeşlik oluşturdular ve zaman onlara dokunmadı.

Bir gün, Aldur bir çocuk kalbi büyüklüğünde, küre şeklinde bir taş aldı ve yaşayan bir ruh haline getirene kadar elinde evirip çevirdi. İnsanların Aldur Taşı dedikleri bu canlı mücevherin gücü çok büyüktü ve Aldur onunla mucizeler yarattı.

Tanrılar arasında en güzeli Torak’tı; onun halkına Angaraklar deniyordu. Ona Efendilerin Efendisi diyerek kurbanlar adıyorlardı ve Torak sunaklarda yanan kurbanların kokusunu ve övgü sözlerini hoş karşılıyordu. Ancak Aldur Taşı’nın varlığını öğrendiği günden sonra Torak huzur nedir bilmedi.

En sonunda, iki yüzlü bir tavırla Aldur’un yanına gitti, “Biraderim,” dedi, “refakatimizden ve muhabbetimizden kendini hariç tutman münasip değil. Aklını başından alıp seni baştan çıkaran bu mücevheri terk et, aramıza dön.”

Aldur kardeşinin ruhuna baktı ve onu azarladı: “Niçin efendilik ve

ÖNSÖZ

KEHANETİN OYUNCAĞI

hâkimiyet peşinde koşuyorsun Torak? Angarak sana kâfi gelmiyor mu? Sakın kibirle Taşa sahip çıkmak istemeyesin, yoksa ölümün onun elinden olur.”

Torak Aldur’un sözleri karşısında o kadar utandı ki doğrulup kardeşine vurdu. Sonra mücevheri alarak kaçtı.

Diğer Tanrılar Torak’ın mücevheri geri vermesini istediler, ama o kabul etmedi. O zaman insan kavimleri ayaklanıp Angarak ordularının karşısına dikildi ve onlarla savaşa tutuştu. Tanrıların ve insanların savaşları tüm ülkeleri sardı, ta ki Torak Korim Yükseltilerinin yakınında Taşı kaldırıp onun iradesini kendisininkine katarak yeryüzünü ikiye ayırmasını isteyene kadar. Dağlar yerle bir oldu ve denizler taştı. Ama Belar ve Aldur iradelerini birleştirip taşan denize sınır koydular. Ancak insan kavimleri birbirinden ayrıldı; Tanrılar da öyle.

Torak yaşayan Taşı yeryüzüne karşı kaldırdığında, Taş uyanıp kutsal bir alevle parlamaya başlamıştı. Torak’ın yüzü bu mavi ateşle yandı. Acıyla dağlan devirdi, ıstırapla yeryüzünü ortadan çatlattı, azabıyla denizleri kabarttı. Sol eli alev aldı ve kül oldu, yüzünün sol yanı mum gibi eridi, sol gözü yuvasının içinde kaynayıp yok oldu. Dehşetli bir çığlık atarak ateşini söndürmek için kendini denize attı, ama ıstırabının sonu yoktu.

Torak sudan çıktığında sağ yanı hâlâ güzeldi, ama sol yanı Taşın ateşiyle yanıp korkunç yaralar içinde kalmıştı. Sonsuz bir acıyla halkını doğuya götürdü; Mallorya yaylalarında dev bir şehir kurup adına Cthol Mishrak, Gece Şehri dediler; çünkü Torak yanık yüzünü karanlıkta saklamak istiyordu. Angaraklar tanrıları için demir bir kule inşa edip, Taşı demir bir kutu içinde kulenin en tepesine yerleştirdiler. Bazen Torak kutunun başında durur, sonra Taşa duyduğu arzu onu tamamen yok etmesin diye, ağlayarak kaçardı.

Angarak ülkelerinde asırlar geçip gitti ve Angaraklar yaralı tanrılarına Kal Torak, yani hem Kral hem Tanrı dediler.

Belar Alornlan kuzeye götürmüştü. Tüm insan kavimleri içinde en dayanıklı ve savaşkan olan onlardı; Belar yüreklerine Angaraklara karşı ebedi bir kin yerleştirdi. Korkunç kılıçlan ve baltalarıyla tüm kuzeyi, hatta hiç çözülmeyen buz topraklannı bile araştırdılar, kadim düşmanlanna ulaşacak bir yol aradılar.

Bir gün geldi, Alornların en büyük kralı Ayıcüsseli Çerek, Aldur Vadisine vanp Büyücü Belgarath’ı buldu. “Kuzeye giden yol açıldı,” dedi. “Alametler ve kehanetler uygun. Gece Şehri’ne giden yolu bulup

Taşı Tekgöz’den geri almamızın vakti geldi.”

Belgarath’ın kansı Poledra hamileydi ve Belgarath onu terk etmek istemiyordu. Ama Çerek ısrar etti. Bir gece kaçıp Çerek’in oğullan Boğaense Dras, Hızlıayak Algar ve Demirpençe Riva ile buluştular.

Kuzey topraklanna acımasız kış gelmişti ve kırlar yıldızlann altında don ve çelik grisi buzlarla parlıyordu. Yollannı bulmak için Belgarath bir büyü yaptı ve büyük bir kurt şeklini aldı. Sessiz adımlarla, ağaçların keskin soğuktan çatırdayıp parçalandığı kar kaplı ormanlara daldı. Don, kurdun boynunu ve omuzlannı gümüşe kesti ve o günden sonra Belgarath’ın saçı ve sakalı gümüş rengi kaldı.

Kar ve sislerin arasından Mallorya’ya geçtiler ve nihayet Cthol Mishrak’a. vardılar. Şehre giren gizli bir yol bulan Belgarath, onlan demir kulenin dibine götürdü. Sessizce yirmi asırdır insan ayağı değmemiş paslı demir merdivenleri tırmandılar. Yaralı yüzü çelik bir maskeyle gizlenmiş Torak’ın acılar içinde uyuduğu odaya korkuyla girdiler. Boğucu karanlıkta, uyuyan tannnın yanından gizlice geçtiler ve sonunda yaşayan Taşın saklandığı demir kutunun bulunduğu odaya vardılar.

Çerek Belgarath’a Taşı almasını söyledi, ama Belgarath reddetti. “Ona elimi süremem, yoksa beni mahveder,” dedi. “Bir zamanlar in-sanlann veya Tannlann dokunuşunu kabul ederdi, ama Torak onu anasına zarar vermek üzere kaldıralı beri iradesi katılaştı. Şimdi ona ancak hiçbir kötü niyeti olmayan, gönlünde hiçbir iktidar ya da mülkiyet hırsı bulunmayacak, hayatını tehlikeye atabilecek kadar temiz biri dokunabilir.”

“Hangi insanın ruhunun derinliklerinde hiçbir kötü niyet yoktur ki?” diye sordu Çerek. Ama Demirpençe Riva kutuyu açtı ve Taşı eline aldı. Taşın ateşi elinde parladı ama onu yakmadı.

“işte böyle Çerek,” dedi Belgarath. “En küçük oğlun temizmiş. Bu onun ve onun ardından Taşı taşıyacak olanlann kaderi.” Ve Belgarath, Riva’nın sırtına yüklediği ağırlığı bilerek içini çekti.

“Öyleyse bu kader onun sırtında olduğu sürece,” dedi Çerek, “kardeşleri ve ben de ona destek olacağız.”

Riva Taşın ışığını peleriniyle örttü ve tuniğinin içine soktu. Yeniden yaralı tannnın odasından geçtiler, paslı merdiveni inip gizli geçitten geçerek şehrin kapısına vardılar, oradan da çorak bozkırlara çıktılar.

Bir süre sonra Torak uyandı ve âdeti olduğu üzre, Taşın odasına

H KEHANETİN OYUNCAĞI

gitti. Ama kutu açık duruyordu ve Taş yoktu. Kal Torak’ın gazabı korkunç oldu. Koca kılıcını alarak demir kuleden çıktı; kuleye kılıcıyla bir kere vurdu ve kule çöktü. Angaraklara gökgürültüsü gibi bir sesle dedi ki: “Tembel ve aylak oldunuz ve hırsızın birinin, uğruna en müthiş bedeli ödediğim şeyi çalmasına izin verdiniz; bu yüzden şehrinizi yıkacağım ve yanan taş, Cthrag Yaska bana geri verilene kadar yeryüzünde avare gezeceksiniz.” Sonra Gece Şehri’ni harabeye çevirdi ve Angaraklan vahşi topraklara sürdü; Cthol Mishrak artık yoktu.

Üç fersah ötede Belgarath şehirden gelen çığlıkları duydu ve Torak’ın uyandığını anladı. “Şimdi peşimize takılacak,” dedi; “bizi ancak Taşın gücü kurtarabilir. Demirpençe, ordular bizi yakaladığında taşı kaldır ki onu görsünler.”

Torak başlannda, Angarak orduları onlara yetişti, ama Riva yaralı Tann ve orduları onu görsün diye Taşı kaldırdı. Taş düşmanını tanıdı. Nefreti yeniden alevlendi ve gazabıyla gökler aydınlandı. Torak çığlıklar atarak geri döndü; Angarak ordusunun ön safları ateşte eridi, sağ kalanlarsa kaçtılar.

Böylece Belgarath ve yolarkadaşlan Mallorya’dan kaçtılar ve kuzey bataklıklanndan geçerek Taşı yeniden Batı Krallıklarına getirdiler.

Bütün olup bitenleri bilen Tanrılar toplandılar ve Aldur dedi ki: “Eğer kardeşimiz Torak’la yeniden savaşa tutuşursak, kavgamız dünyayı yok edecek. O yüzden dünyadan elimizi eteğimizi çekmeliyiz ki kardeşimiz bizi bulamasın. Artık halkımıza yol göstermek ve korumak için vücudumuzla değil ruhumuzla burada olmalıyız. Dünyanın selameti için böyle olması gerekiyor. Çünkü savaşı başlattığımız gün dünya yok olur.”

Tanrılar dünyayı terk etmek zorunda kaldıkları için yas tuttular. Ama Arendlerin Boğa Tannsı Chaldan, “Peki, bizim yokluğumuzda Torak dünyaya hâkim olmayacak mı?” diye sordu.

“Hayır,” dedi Aldur. “Taş Demirpençe Riva’nın soyunun elinde kaldıkça, Torak hâkim olamaz.”

Böylece Tanrılar dünyayı terk ettiler ve geride sadece Torak kaldı. Ancak Taşın Riva’nın elinde olmasının kendi hâkimiyetine engel olduğunu bilmek ruhunu muazzep ediyordu.

Derken Belgarath, Çerek ve oğullarına dedi ki: “Şimdi Taşı korumak ve Torak’a karşı hazırlanmak için ayrılmalıyız. Her birimiz hazırlanmak için anlattığım şekilde ayrı bir yola gitmeliyiz.”

ÖNSÖZ

“Dediğin olacak Belgarath,” dedi Ayıcüsseli Çerek. “Bugünden itibaren artık Alorya yok, ama tek bir Alorn bile sağ kaldıkça, Torak’ın hâkimiyetini tanımayacağız.”

Belgarath başını kaldırdı. “Dinle Tekgöz Torak,” diye haykırdı. “Yaşayan Taş emin bir yerde ve o varken sen hâkim olamayacaksın. Ola ki bir gün karşımıza çıkarsan, seninle harbe tutuşacağım. Her gün gözüm üzerinde olacak ve ta kıyamete kadar hâkimiyetine mani olacağım.”

Mallorya’nın çorak bozkırlarında Kal Torak Belgarath’ın sesini duydu ve öfkeyle tepindi, çünkü yaşayan Taşın artık erişemeyeceği bir yerde olduğunu anlamıştı.

Sonra Çerek oğullarını kucakladı ve bir daha görüşmemek üzere onlardan ayrıldı. Dras kuzeye gitti ve Mrin nehrinin kıyılarına yerleşti. Boktor’da bir şehir kurdu ve ülkesinin adına Drasniya dedi. O ve çocukları kuzey bataklıklarını kolladılar ve düşmanın geçmesine izin vermediler. Algar halkıyla birlikte güneye indi ve Aldur nehrinin suladığı ovalarda atlar buldu. Atlan ehlileştirip sürmesini öğrendiler ve insanın tarihinde ilk kez atlı savaşçılar ortaya çıktı. Ülkelerine Algar-ya dediler ve sürülerini güderek göçebe hayatı yaşamaya başladılar. Çerek yalnız başına ve oğullarından ayrılmanın üzüntüsüyle Val Alorn’a döndü. Uzun savaş gemileri yaparak denizlerde kol gezdi ve düşmanları denizlerine sokmadı.

Taşın koruyucusu ise en uzun yolculuğa çıktı. Riva halkını alarak Sendarya’nın batı kıyısına gitti. Orada gemiler inşa etti ve halkıyla birlikte Rüzgârlar Adası’na geçtiler. Buraya varınca gemilerini yaktılar, bir kale ve kalenin etrafında duvarlarla çevrili bir şehir yaptılar. Şehre Riva, kaleye de Riva Kralının Şatosu dediler. Sonra Alornlann Tanrısı Belar, gökten iki demir yıldız düşürdü ve Riva bu yıldızlan alıp birinden bir kılıç ağzı, diğerinden ise bir kabza yaptı, Taşı da kabzanın başına yerleştirdi. Kılıç o kadar büyüktü ki Riva’dan başka kimse kaldıramıyordu. Mallorya’nın çorak bozkırlarında Kal Torak, kılıcın dövülüşünü ruhunda hissetti ve ilk kez korkuyu tattı.

Kılıç, Riva’nın tahtının arkasındaki kara taş duvara, Taş üste gelecek şekilde asıldı; kılıç taş duvarla öylesine kaynaşmıştı ki, Riva’dan başka kimse onu yerinden alamazdı. Riva tahtında oturduğunda Taş soğuk bir ateşle yanıyordu. Kılıcı duvardan alıp kaldırdığında ise soğuk ateşten bir dile dönüşüyordu.

En büyük mucize ise Riva’nın varisinin belirlenmesindeydi. Her

KEHANETİN OYUNCAĞI

Birinci Kısım

SENDARYA

kuşakta, Riva soyundan bir çocuk avucunda Taşın izini taşıyordu. Bu izle doğan çocuk taht odasına götürülüyor ve eli, Taş onu tanısın diye üzerine konuluyordu. Her çocuğun dokunuşunda Taşın parlaklığı artıyor, yaşayan Taşla Riva soyu arasındaki bağ her kaynaşmada biraz daha güçleniyordu.

Belgarath yoldaşlarından ayrılınca Aldur Vadisine döndü. Ancak oraya vardığında kansı Poledra’nın ikiz kız çocukları doğurduktan sonra öldüğünü öğrendi. Acı içinde, daha büyük olan kıza Polgara adını verdi. Polgara’nın saçları kuzgun kanadı kadar karaydı. Belgarath büyücü usulünce elini kızının başına koydu ve elinin değdiği yerdeki bir bukle saç buz beyazına döndü. O zaman Belgarath’ı bir düşüncedir aldı, çünkü beyaz bukle büyücülerin işaretiydi ve Polgara bu işareti taşıyan ilk kız çocuğuydu.

tkinci kızı beyaz tenli ve altın rengi saçlıydı ve büyücü işaretini taşımıyordu. Ona Beldaran adını verdi ve kara saçlı kızı Polgara’yla Belgarath Beldaran’ı her şeyden çok sevdiler ve onun sevgisi için birbirleriyle yarıştılar.

Polgara ve Beldaran on altı yaşlarına geldiklerinde Aldur’un Ruhu Belgarath’a rüyasında göründü ve “Sevgili müridim,” dedi; “senin soyunla Taşın koruyucusunun soyunu birleştireceğim. O yüzden hangi kızının Riva Kralının kansı ve soyunun anası olacağını seç, çünkü dünyanın Torak’ın kara gücünü hükümsüz kılacak olan umudu o soydadır.”

Ruhunun derin sessizliğinde Belgarath Polgara’yı seçmek istedi. Ama Riva Kralının omuzlanndaki büyük yükü düşündü ve onun yerine Beldaran’ı yolladı ve ardından ağladı. Polgara da uzun uzun ve acıyla ağladı kardeşinin ardından, çünkü onun bu yüzden yaşlanıp öleceğini biliyordu. Ama zamanla baba kız birbirlerini teselli ettiler ve yavaş yavaş birbirlerini tanır oldular.

Torak’ı gözlemek için güçlerini birleştirdiler. Bazılan der ki, hâlâ yaşarlarmış ve sayısız asır boyunca nöbetlerini sürdürürlermiş.

BİRİNCİ BÖLÜM

ARION’UN ilk hatırladığı şey, Faldor’un çiftliğinin mutfağıydı. Hayatının geri kalan kısmında mutfaklara hep özel, sıcak bir ilgi duymuştur; mutfaklara ve bir araya geldiklerinde sevgi, yiyecek, huzur, güvenlik ve hepsinden önemlisi, ev denen şey hakkında curcunah bir ciddiyet hissi yaratan ses ve kokulara. Hayatta ne kadar yükselirse yükselsin, bütün anılarının o mutfakta başladığını hiç unutmadı.

Faldor’un çiftliğindeki mutfak, fırınlar, kazanlar ve kemerli, mağara gibi ocakların üzerinde dönüp duran dev şişlerle dolu, büyük, alçak kirişli bir odaydı. Uzun, ağır masaların üzerinde ekmekler yoğu-rulur, tavuklar yolunur, havuçlar ve kerevizler uzun, kıvnk bıçakların seri, salınan darbeleriyle doğranırdı. Garion çok küçükken o masaların altında oynardı; çok kısa zamanda parmaklarını masaların etrafında çalışan mutfak görevlilerinin ayaklan altına sokmaması gerektiğini öğrenmişti. Bazı akşamüstleri yorulduğunda bir köşeye uzanır, yüzlerce tencereden ve beyaz badanalı duvarlardaki çivilere asılı bıçaklardan, uzun saplı kaşıklardan yansıyan parlak ateşlerden birini seyre dalar, huşu içinde, eksiksiz bir huzur ve çevresindeki dünyayla uyum hissiyle uyuyakalırdı.

Mutfağın ve mutfakta olup biten her şeyin merkezi Pol Teyzeydi. Nasıl beceriyorsa, aynı anda her yerde birden olmayı başarırdı. Fırın tepsisindeki kazı yağlayan, kabaran bir somuna şeklini veren ya da fırından yeni çıkmış bir jambonu süsleyen son dokunuş hep onun elinden çıkardı. Mutfakta çalışan bir sürü insan olmasına rağmen, ekmek olsun, haşlama olsun, çorba olsun, fırınlanmış et olsun, sebze olsun, hiçbir şey Pol Teyzenin eli en az bir kere değmeden mutfağı terk etmezdi. Her yemeğin tam nasıl olması gerektiğini kokusundan, tadından ya da daha yüksek bir içgörüyle anlar ve bir tutam, bir nebze kata-

KEHANETİN OYUNCAĞI

SENDARYA

rak, toprak baharat kaplarını şöyle bir silkeleyerek kıvamını tuttururdu. Sanki bir tür büyü vardı onda; sıradan insanların ötesinde bir bilgi ve güç. Ama en meşgul olduğu zamanlarda bile, Garion’un nerede olduğunu tamı tamına bilirdi. Tam bir kek kabartırken, özel bir pastayı süslerken ya da doldurulmuş tavuğu kapatırken, hiç o tarafa bakmadan ayağını uzatıp Garion’u ayak altından güvenli bir yere çekiverirdi.

Garion biraz büyüdüğünde bunu bir oyun haline getirdi. Pol Teyzenin kendisini fark edemeyecek kadar meşgul olduğu bir anı kollar, sonra gülerek, küçük, güçlü bacaklarıyla kapıya doğru koşmaya başlardı. Ama Pol Teyze onu her seferinde yakalardı. Garion da gülerek boynuna sarılıp onu öper, sonra da bir köşeye çekilip yeniden kaçmak için fırsat kollardı.

O yıllarda Pol Teyzesinin dünyadaki en önemli ve en güzel kadın olduğuna inanmıştı. Bir kere çevresindeki bütün kadınlardan daha uzun boyluydu, neredeyse bir erkek kadar, ayrıca yüzü de hep ciddiydi, neredeyse asık yüzlü denecek kadar; Garion’la birlikte olduğu zamanlar hariç tabii. Saçları uzun ve çok koyu renkliydi, neredeyse siyah; alnının sol tarafındaki kar beyazı bir perçem hariç. Gece, onu mutfağın üzerindeki odalarında, kendisininkinin hemen yanındaki yatağına yatırıp sıkıca örttüğünde, uzanıp o perçeme dokunurdu, Pol Teyze de gülümseyip yumuşacık eliyle yüzünü okşardı. O zaman Pol Teyzenin orada, ona mukayyet olduğunu bilmenin huzuruyla uykuya dalardı.

Faldor’un çiftliği, batısında Rüzgârlar Denizi, doğusunda ise Çe-rek Körfezi bulunan sisli bir krallık olan Sendarya’nın neredeyse tam ortasındaydı. O mekânın ve zamanın tüm çiftlik evleri gibi, Faldor’un çiftliği de bir-iki evden değil, sağlam bir kapısı olan merkezi bir alanın çevresine toplanmış kulübeler, ahırlar, kümesler ve güvercinliklerden oluşan sağlam bir binalar kümesiydi. Binaların ikinci katlan boyunca, duvarların ötesindeki topraklan eken ve süren işçilerin yaşadığı irili ufaklı odalar diziliydi. Faldor’un kendi dairesi, işçilerinin günde üç kez, hasat zamanlan ise bazen dört kez toplanıp Pol Teyzenin mutfağının ihsanlanyla şölen yaptıklan merkezi yemek salonunun üzerindeki kare şeklindeki kuledeydi.

Kısacası, çok mutlu ve uyumlu bir yerdi burası. Çiftçi Faldor iyi bir efendiydi. Uzun burunlu, daha da uzun çeneli, uzun boylu ciddi bir adamdı. Pek az gülmesine, hatta pek az gülümsemesine rağmen, yanında çalışanlara iyi davranır, onlan terlerinin son damlasına kadar

çalıştırmaktan ziyade, sağlık ve refah içinde yaşatmakla daha fazla ilgilenir gibi görünürdü, îşletmesindeki altmış küsur insan için bir efendiden çok bir baba gibiydi. Yemeğini onlarla birlikte yerdi; seyrek görülen bir durumdu bu, çünkü bölgedeki çoğu çiftçi kendilerini işçilerinden ayn tutmayı tercih ederdi. Yemek salonunun ortasındaki masanın başındaki varlığı, bazen gürültücülük yapmaya eğilimli gençler üzerinde sakinleştirici bir etki yapardı. Çiftçi Faldor dindar bir adamdı ve her yemekten önce mutlaka Tannlara kendilerini kutsamalan için sade bir dua ederdi. Çiftliğinin halkı onun bu huyunu bildiği için yemeklerden önce yemek salonuna kibarca girer, Pol Teyzenin ve yardımcılannın önlerine koyduğu tabaklara saldırmadan önce dindarca bir saygıyla duanın bitmesini beklerlerdi.

Faldor’un iyi kalbi ve Pol Teyzenin becerikli parmaklan sayesinde çiftlik, yirmi fersahlık bir bölge içinde çalışması ve yaşaması en iyi yer olarak nam salmıştı. Yakındaki Yukarı Gralt köyünün meyhanesinde akşamlar, Faldor’un çiftliğinde sunulan neredeyse mucizevi yemeklerin tasviriyle geçerdi. Başka çiftliklerde çalışan kısmetsizler, birkaç kupa bira içtikten sonra, Pol Teyzenin fınnlanmış kazının tarifini duyduklannda açık açık ağlarlardı; Faldor’un çiftliğinin ünü tüm bölgeyi sarmıştı kısacası.

Çiftlikte Faldor’dan sonra en önemli kişi, demirci Durnik’ti. Garion büyüyüp de Pol Teyzenin göz menzilinden dışan çıkmasına izin verilince, hemen demirci işliğinin yolunu keşfetti. Durnik’in ocağından çıkan kıpkızıl parlayan demir, onu büyülüyordu. Durnik kahverengi saçlı, sıradan görünüşlü bir adamdı; fazla bir özelliği olmayan yüzü, ocağının sıcaklığından pespembeydi. Ne uzun ne kısa, ne zayıf ne de şişmandı, îzan sahibi ve sessizdi; birçok meslektaşı gibi de son derece kuvvetliydi. Kaba deriden bir yelek ve deri bir önlük giyerdi. Bunlann ikisi de ocağından uçuşan kıvılcımlar yüzünden yanık izleriyle doluydu. Sendarya’nın o bölgesinde âdet olduğu üzre dar bir pantolonu ve yumuşak deri çizmeleri vardı. Başlangıçta Durnik’in Garion’a söylediği tek şey, ellerini ocaktan ve kızgın demirden uzak tutması gerektiğiydi. Ancak zamanla arkadaş oldular ve Durnik daha sık konuşmaya başladı.

“Başladığın işi mutlaka bitir,” derdi. “Kızgınken bir yana bırakıp sonra gereğinden fazla yeniden ısıtmak, demire iyi gelmez.”

“Neden?” diye sorardı Garion.

“Öyledir işte,” diye omuzlarını silkerdi Durnik.

SENDARYA

KEHANETİN OYUNCAĞI

Bir araba dingilinin metal kısmını onarmayı bitirip son birkaç eğe darbesiyle düzeltirken, “Daima elinden gelenin en iyisini yap,” demişti.

“Ama o parça altta kalıyor,” demişti Garion. “Kimse görmeyecek ki.”

Durnik metali düzeltmeye devam ederek, “Ama ben onun orada olduğunu biliyorum ya,” demişti. “Eğer elimden gelenin en iyisini yapmamışsam, o arabayı her gördüğümde utanırım; bu arabayı da her gün göreceğim.”

Böyle devam etti dostlukları. Durnik hiçbir özel gayret göstermeden, küçük çocuğu çalışkanlık, tutumluluk, izan, kibarlık ve işbilirlik gibi, Sendar toplumunun belkemiğini oluşturan erdemlerle eğitiyordu.

Önceleri, Pol Teyze demirci dükkanındaki bariz tehlikeleri düşünerek, Garion’un buranın cazibesine kapılmasından kaygılanmıştı; ancak bir süre mutfak kapısından onları seyrettikten sonra, Durnik’in Garion’un güvenliği konusunda kendisi kadar hassas olduğunu gördü ve endişesi azaldı.

“Eğer oğlan seni rahatsız ederse Durnik Efendi,” dedi büyük bir bakır kazanı demirciye tamire getirdiği bir gün, “kovalamakta tereddüt etme. Ya da bana söyle, ben onu mutfak civarında tutarım.”

“Bir zararı yok Pol Hanım,” dedi Durnik gülümseyerek. “Akıllı çocuk Garion, ayak altında dolaşmamayı biliyor.”

“Ne kadar iyi huylusun dostum Durnik,” dedi Pol Teyze. “Oğlanın sorulan bitmek bilmez. Birine cevap ver, bir düzine yeni soru bulur.”

“Oğlanlar öyledir,” dedi Durnik, kazanın dibindeki deliğin çevresine yerleştirdiği kil halkanın içine dikkatle kaynar metal dökerken. “Çocukken ben de çok soru sorardım. Babam ve beni eğiten demirci ihtiyar Bari, bana cevap verecek kadar sabırlıydılar. Aynı sabrı ben de Garion’a göstermezsem, onlara borcumu ödememiş olurum.”

Garion yakında oturmuş, nefesini tutarak konuşmayı izliyordu. Taraflardan birinin edeceği tek bir yanlış sözün demirciye bir daha girmesinin anında yasaklanmasına yol açacağını biliyordu. Pol Teyze tamir olmuş kazanıyla bahçenin sıkıştırılmış toprak zemini üzerinden yürüyerek mutfağa dönerken, Garion Durnik’in ona bakışını gördü ve zihninde bir fikir belirdi. Basit bir fikirdi, ama harika yanı, herkes için faydalı bir yanı olmasıydı.

O gece, Pol Teyze kulaklarını sert bir bezle silerken acıyla “Pol

Teyze, “dedi.

“Evet?” Pol Teyzenin dikkati bu kez boynuna çevrilmişti.

“Neden Durnik’le evlenmiyorsun?”

Pol silmeyi bıraktı aniden: “Ne?”

“Bence çok iyi bir fikir.”

“Yaa, öyle mi?” Sesinde öfke belirtileri vardı ve Garion tehlikeli bir zeminde olduğunu anladı.

“O da senden hoşlanıyor,” dedi kendini savunarak.

“Eh, artık herhalde bu konuyu onunla da konuşmuşsundur?”

“Hayır,” dedi Garion, “önce seninle konuşmanın daha iyi olacağını düşünmüştüm.”

“Bak, bu iyi fikirmiş işte.”

“Ama istersen yarın sabah onunla konuşabilirim.”

Bir kulağı sertçe yakalanarak kafası çevrildi. Garion kulaklarının Pol Teyze için fazla elverişli olduğunu düşünmeden edemedi.

“Sakın bu saçmalıktan Durnik’e ya da bir başkasına tek kelime bile edeyim deme,” dedi Pol, kara gözlerinde Garion’un daha önce hiç görmediği bir ateşle.

“Öylesine bir düşünceydi işte.”

“Kötü bir düşünce. Bundan sonra düşünmeyi büyüklere bırak.” Kulağını hâlâ tutuyordu.

Aceleyle, “Nasıl istersen,” dedi Garion.

O gece sakin karanlıkta yataklarına uzanmışken soruna başka bir açıdan yaklaşmayı denedi.

“Pol Teyze?”

“Evet?”

“Durnik’le evlenmek istemediğine göre, kiminle evlenmek istiyorsun?”

“Garion,” dedi Pol.

“Evet?”

“Çeneni kapa ve uyu.”

incinmiş bir sesle “Bilmek hakkımdır diye düşünmüştüm,” dedi Garion.

“Garion!”

“Tamam, uyuyorum, ama haksızlık ediyorsun bence.”

Pol derin bir nefes aldı. “Pekâlâ,” dedi. “Evlenmeyi düşünmüyorum. Evlenmeyi hiç düşünmedim, ileride de düşüneceğimi hiç sanmıyorum; bunlarla uğraşamayacak kadar önemli işlerim var.”

KEHANETİN OYUNCAĞI

SENDARYA

“Üzülme Pol Teyze,” dedi Garion, onu rahatlatmaya çalışarak. “Büyüyünce ben evlenirim seninle.”

Bunun üzerine Pol güldü, derin, dolu dolu bir kahkahayla, sonra karanlıkta uzanarak onun yüzünü okşadı. “Hayır, Garion’cuğum,” dedi. “Senin evleneceğin başka bir kadın var.”

“Kim?” diye sordu çocuk.

“Zamanı gelince görürsün,” dedi kadın esrarengiz bir tavırla. “Şimdi uyu bakalım.”

“Pol Teyze?”

“Evet?”

“Annem nerede?” Ne zamandır sormaya niyetlendiği bir soruydu bu.

Uzun bir sessizlik oldu. Sonra Pol Teyze içini çekti. “Öldü,” dedi sessizce.

Garion ansızın bir üzüntü dalgasının içini kapladığını hissetti, dayanılmaz bir acıydı bu. Ağlamaya başladı.

Bunun üzerinde Pol Teyze yatağının başucunda beliriverdi. Yere diz çöküp onu kucakladı. Sonunda, çok uzun bir süre sonra, Pol Teyze onu kendi yatağına götürdükten ve üzüntüsü vaktini doldurup geçene kadar kollarında tuttuktan sonra, Garion kırık bir sesle sordu: “Nasıl biriydi? Annem yani?”

“Şansındı,” dedi Pol Teyze. “Çok genç ve çok güzeldi. Sesi çok tatlıydı ve çok mutlu bir kadındı.”

“Beni seviyor muydu?”

“Hayal edebileceğinden de çok.”

Sonra Garion yeniden ağladı, ama bu kez ağlaması daha sakindi, acıdan değil de kederden ağlıyor gibiydi.

Pol Teyze uyuyakalana kadar sıkı sıkı tuttu onu kollarında.

Altmış kişilik bir topluluk olduğu için, haliyle Faldor’un çiftliğinde başka çocuklar da vardı. Çiftlikteki daha büyük çocukların hepsi çalışıyordu, ama aşağı yukarı Garion’un yaşlarında üç çocuk daha vardı. Bu üçü onun oyun arkadaşı ve dostu oldular.

En büyük çocuğun adı Rundorig’di. Garion’dan bir-iki yaş daha büyük, biraz daha uzun boyluydu. En büyükleri olduğu için önderlerinin de o olması beklenirdi, ama Rundorig bir Arend olduğu için anlayışı azıcık kıttı, bu yüzden de daha küçük çocukların önderliğini neşeyle kabul ediyordu. Sendarya krallığı, diğer krallıkların aksine çe-

şitli ırklardan insanların bir arada bulunduğu bir yerdi. Çerekler, Al-garlar, Drasniyalılar, Arendler, hatta önemli miktarda Tolnedralı kaynaşarak Sendar ülkesinin çekirdeğini oluşturmuşlardı. Arendler çok cesurdular tabii ki, ama aynı zamanda da kalın kafalılıkları meşhurdu.

Garion’un ikinci arkadaşının adı Doroon’du; küçük, eline çabuk bir çocuk olan Doroon’un soyu o kadar karışıktı ki ona ancak Sendar denilebilirdi. Doroon’un en önemli özelliği sürekli koşuşturma halinde olmasıydı; eğer koşabilecek durumdaysa asla yürümezdi. Ayaklan gibi kafası ve dili de aceleden sürekli tökezlenirdi. Durmadan ve çok hızla konuşurdu ve hep heyecanlıydı.

Bu dörtlünün tartışmasız önderi, Zubrette adlı kızdı. Altın rengi saçlan olan bu baştan çıkarma uzmanı, oynayacakları oyunlan icat eder, onlara hikâyeler anlatır ve Faldor’un mey va bahçelerinden kendisine elma ve erik çalmalan için oğlanlan kışkırtırdı. Küçük bir kraliçe gibi yönetirdi hepsini, oğlanlan birbirlerine karşı kışkırtır, kavgalar çıkanrdı. Kalpsiz bir kızdı ve oğlanlann üçü de zaman zaman ondan nefret etmelerine rağmen, en küçük kaprisine bile kölece boyun eğerlerdi.

Kışlan, çiftliğin yakınındaki karlı tepeden aşağı geniş tahtalann üzerinde kayarlar ve akşamın mor gölgeleri kar üzerinde uzanmaya başlarken, ıslak ve karla kaplı bir halde, çatlak eller ve parlayan yanaklarla eve dönerlerdi. Ya da, demirci Durnik buz kalınlığının güvenli olduğunu ilan ettikten sonra, çiftlik binalannın hemen doğusunda, Yukan Gralt yolu üzerindeki bir vadide buz gibi panldayan donmuş gölcükte dur durak bilmeden kayarlardı. Hava çok soğuk olduğunda ya da bahara doğru, yağmurlar ve ılık rüzgârlar karı cıvıklaştı-np gölcükte kaymayı güvensiz hale getirdiği zaman, samanlıkta toplanır ve balkondan zemindeki yumuşak samanlann üstüne atlarlar, saçlannı saman çöpleriyle, burunlannı da yazın kokusunu taşıyan tozlarla doldururlardı.

Baharda gölcüğün sazlık kıyılannda kurbağa yavruları yakalar, ağaçlara tırmanıp kuşlann yüksek dallarda çerçöpten kurduğu yuvalardaki mavi yumurtalan hayranlıkla seyrederlerdi.

Güzel bir bahar sabahı, Zubrette onlan ağacın daha yüksek dallarına tırmanmalan için kışkırttığında, düşüp kolunu kıran Doroon oldu tabiatiyle. Rundorig ağzı açık, çaresiz bir halde yaralı arkadaşına ba-kakaldığı için ve Zubrette de daha Doroon yere değmeden toz olduğu için, bazı gerekli kararlan verme işi de Garion’a kaldı. Kum rengi saç-

SENDARYA

KEHANETİN OYUNCAĞI

lannın çerçevelediği genç yüzünde ciddi bir ifadeyle durumu bir-iki saniye boyunca temkinli bir biçimde değerlendirdi. Kolun kırılmış olduğu belliydi; rengi uçmuş ve dehşete kapılmış olan Doroon ise, ağlamamak için dudağını ısmyordu.

O sırada Garion’un gözüne bir kıpırtı ilişti ve hızla başını kaldırarak baktı. Kocaman siyah bir ata binmiş kara pelerinli bir adam, pek uzak olmayan bir mesafeden olup biteni dikkatle izliyordu. Göz göze geldiklerinde, Garion bir an için vücudunda bir ürpertinin dolaştığını hissetti ve bu adamı daha önce de görmüş olduğunu fark etti; kendisini bildi bileli bu karanlık adam hep göz ucuyla görebileceği yerlerde olmuştu, hiç konuşmadan, hep izleyerek. O sessiz bakışta soğuk bir düşmanlık vardı, bir de düşmanlıkla kansan ve korkuya çok benzeyen ama tam da korku olmayan bir his. Tam o sırada Doroon inledi ve Garion dönüp ona baktı.

Dikkatle kırık kolu ip kemeriyle Doroon’un göğsüne bağladı, sonra Rundorig’le birlikte ayağa kalkmasına yardım ettiler.

“Bari bize yardım etseydi,” dedi Garion kızgınlıkla.

“Kim?” diye sordu Rundorig etrafına bakınarak.

Garion kara pelerinli adamı göstermek için döndü, ama atlı yok olmuştu.

“Ben kimseyi görmedim,” dedi Rundorig.

“Canım acıyor,” dedi Doroon.

“Üzme kendini,” dedi Garion. “Pol Teyze halleder.”

Halletti de. Üç çocuk mutfağının kapısında belirdiklerinde, durumu bir bakışta anladı. “Buraya getirin,” dedi Rundorig’le Garion’a, sesinde en ufak bir heyecan belirtisi bile yoktu. Sararmış ve şiddetle titreyen çocuğu fırınlardan birinin yanında bir tabureye oturttu ve kilerlerden birinin arkasındaki yüksek bir raftan aldığı toprak çanakların içindeki şifalı otlan kaynatmaya başladı.

“Bunu iç,” dedi Doroon’a dumanı tüten bir bardak uzatarak.

“Kolumu iyileştirecek mi?” diye sordu Doroon kötü kokulu sıvıya kuşkuyla bakarak.

“Sen iç hele,” diye emretti Pol Teyze; bir yandan da kırığa destek olacak tahta parçaları ve sargı bezlerini hazırlıyordu.

“Iğğğ!” dedi Doroon yüzünü buruşturarak, “iğrenç.”

“Öyle olması lazım,” dedi Pol. “Hepsini iç.”

“içmesem daha iyi olacak.”

“Pekâlâ.” Tahtalan ve sargı bezlerini bir yana itip, duvardaki bir

çengelden uzun ve çok keskin bir bıçak aldı.

Doroon titrek bir sesle, “Onunla ne yapacaksın?” diye sordu.

“ilacı içmediğine göre,” dedi Pol yumuşak bir sesle, “kesmem gerekecek.”

“Kesmek mi?” diye bir çığlık attı Doroon gözleri yuvalanndan uğrayarak.

“Şuradan olabilir,” dedi Pol, bıçağın sivri ucunu dirseğe düşünceli bir tavırla dokundurarak.

Gözleri yaşaran Doroon sıvının kalanını bir dikişte bitirdi; birkaç dakika sonra başı önüne düşüyor, taburenin üstünde uyukluyordu neredeyse. Pol Teyze kmk kemiği yerine oturturken bir çığlık attı, ama tahtalar yerleştirilip kol sanldıktan sonra yeniden uyuklamaya başladı. Pol Teyze Doroon’un dehşet içindeki annesiyle kısaca konuştu, sonra Durnik’e çocuğu yatağına götürmesini söyledi.

“Kolunu sahiden kesmeyecektin, değil mi?” diye sordu Garion.

Pol Teyze yüzündeki ifade hiç değişmeden ona baktı ve “Sen öyle san,” dedi; Garion şüpheye kapılmadan edemedi. Bunun üzerine Pol Teyze, “Zubrette Hanım’la iki çift laf etmenin vakti geldi galiba,” dedi.

“Doroon ağaçtan düştüğünde kaçıp gitti,” dedi Garion.

“Git bul onu.”

“Saklanıyordur,” diye itiraz etti Garion. “işler ters gittiğinde hep saklanır zaten. Nerde bulacağımı bilmiyorum.”

“Garion,” dedi Pol Teyze, “Sana nerede bulacağını bilip bilmediğini sormadım. Bulup bana getirmeni söyledim.”

“Ya gelmezse,” diye kendini emniyete almaya çalıştı Garion.

“Garion!” Pol Teyzenin sesinde öyle bir kesinlik vardı ki, Garion hızla uzaklaştı.

“Ben bir şey yapmadım,” diye yalana başladı Zubrette, Garion onu Pol Teyzenin mutfağına getirir getirmez.

“Sen,” dedi Pol Teyze Zubrette’e tabureyi göstererek. “Otur!”

Zubrette ağzı açık, irileşmiş gözlerle tabureye çöktü.

“Sen,” dedi Pol Teyze Garion’a kapıyı göstererek. “Dışan!”

Garion çabucak dışan fırladı.

On dakika sonra, hüngür hüngür ağlayan küçük kız tökezleyerek mutfaktan çıktı. Pol Teyze kapıda durmuş buz gibi sert gözlerle onu izliyordu.

KEHANETİN OYUNCAĞI

“Dövdün mü onu?” diye sordu Garion umutla. Pol Teyze onu bakışlarıyla ezerek “Tabii ki hayır,” dedi. “Kızlar dövülmez.”

“Ben olsam döverdim,” dedi Garion hayal kınklığıyla. “Ne yaptın peki?”

“Senin işin gücün yok mu?” diye sordu Pol Teyze.

“Hayır,” dedi Garion, “pek yok.” Bu bir hataydı tabii ki.

“Güzel,” dedi Pol Teyze kulaklarından birini yakalayarak. “Hayatını kazanmaya başlama vaktin geldi. Bulaşıkhanede bir sürü kirli kap kaçak var. Onların temizlenmesini istiyorum.”

“Bana niye kızdığını anlamıyorum,” diye itiraz etti Garion kıvranarak. “Doroon’un ağaca tırmanmasında benim bir kabahatim yok ki.”

“Bulaşıkhaneye Garion,” dedi Pol. “Hemen.”

Baharın geri kalan kısmı ve ilk yaz sakin geçti. Doroon kolu iyileşene kadar oynayacak halde değildi tabii; Zubrette ise Pol Teyze ona her ne söylediyse bundan o kadar sarsılmıştı ki diğer çocuklardan kaçıyordu. Garion’un oynayabileceği bir tek Rundorig kalmıştı ama o da pek parlak bir zekâya sahip olmadığı için oyunları o kadar eğlenceli olmuyordu. Yapacak başka işleri olmadığından çocuklar sık sık tarlaya gidip işçilerin çalışmalarını seyrediyor, konuşmalarını dinliyorlardı.

îşe bakın ki, o yaz Faldor’un çiftliğindeki adamlar batı ülkelerinin tarihindeki en müthiş olay olan Vo Mimbre Savaşından bahsediyorlardı, işçiler, Kal Torak’ın sürülerinin beş yüz yıl kadar önce ansızın batıya saldırmalarının hikâyesini anlatırken, Garion ve Rundorig büyülenmiş gibi dinliyorlardı.

Her şey, dünyanın o kısmındaki insanların tarih verme düzenine göre 4865′te başlamıştı; Murgo, Nadrak ve Thull sürüleri doğu sıradağlarım geçip Drasniya’ya girmiş, onlan da sonsuz dalgalar halinde sayısız Malloryalı izlemişti.

Drasniya yerle bir edildikten sonra, Angaraklar güneye dönüp Al-garya’nın uçsuz bucaksız çayırlarına girmişler ve Algarya Kalesi denilen o muazzam kaleyi kuşatmışlardı. Kuşatma sekiz yıl sürmüş, en nihayet Kal Torak öfkeyle kuşatmadan vazgeçmek zorunda kalmıştı. Diğer krallıklar, Torak’ın ordusu batıya, Ulgo ülkesine yönelene kadar, Angarak istilasının yalnızca Alomlara değil tüm batıya yönelmiş olduğunu fark edememişlerdi. 4875 yılının yazında Kal Torak Arend ovasına inmiş ve burada, Vo Mimbre şehrinin önünde tüm batının or-

SENDARYA

dulannı birleşmiş halde karşısında bulmuştu.

Savaşa katılan Sendarlar, Riva Vekilharcı Brand’m komutasındaki güçlerin bir parçasıydılar. Rivalılar, Sendarlar ve Asturialı Arend okçularından oluşan bu kol, Angaraklara arkadan saldırmıştı, sol cenahtan Algarlar, Drasniyalılar ve Ulgolar, sağ cenahtan ise Tolnedralılar ve Çerekler saldırıyordu; tam cepheden ise Mimbre Arendlerinin efsanevi atlı saldırısı başlamıştı. Savaş saatlerce sürdü, ta ki savaş alanının ortasında Brand Kal Torak’la teke tek karşılaşana kadar. Bütün savaşın sonucu bu karşılaşmaya bağlıydı.

Bu muazzam dövüşten bu yana tam yirmi nesil geçmiş olmasına rağmen, Faldor’un çiftliğindeki Sendarlı çiftçilerin hafızasında sanki dün olmuş gibi tazeydi. Her darbe, her savuşturma, her atak tek tek tasvir ediliyordu. En son anda, tam yenilgisinin kaçınılmaz gibi göründüğü sırada, Brand kalkanının örtüsünü sıyırmış, Kal Torak gördüğü şeyden bir an için şaşkınlığa düşerek gardım indirmiş ve o anda vurularak devrilmişti.

Savaşın tasviri Rundorig’in Arend kanını kaynatmaya yetmişti. Garion ise bu hikâyelerin bazı sorulan cevapsız bıraktığım düşünüyordu.

Yaşlı işçilerden Cralto’ya, “Brand’m kalkanı neden örtülüymüş?” diye sordu.

Cralto omuzlarını silkerek, “Öyleymiş işte,” dedi. “Konuştuğum herkes öyle olduğunu söyler.”

“Kalkan büyülü muymuş?” diye ısrar etti Garion.

“Olabilir,” dedi Cralto, “ama kimsenin bundan bahsettiğini duymadım. Tek bildiğim, Brand kalkanının örtüsünü sıyırınca Kal Torak’ın kendi kalkanını indirdiği ve Brand’m kılıcını onun kafasına indirdiği; bana dediklerine göre gözüne sokmuş kılıcı.”

Garion inatla başını salladı: “Anlamıyorum,” dedi. “Böyle bir şey Kal Torak’ı nasıl korkutmuş olabilir?”

“Bilemem,” dedi Cralto. “Kimsenin de bunu açıkladığını duymadım.”

Hikâyenin gidişatından tatmin olmamasına rağmen, Garion Rundorig’in Brand’la Kal Torak’ın düellosunu canlandırma planına hemen razı oldu. Bir-iki gün boyunca ellerinde kılıç yerine geçen çubuklarla pozlar takınıp birbirlerine vurduktan sonra, Garion oyunu daha eğlenceli kılmak için bazı gereçlere ihtiyaçları olduğuna karar verdi. Pol Teyzenin mutfağından iki tencere ve iki kazan kapağı esrarengiz bir

SENDARYA

KEHANETİN OYUNCAĞI

biçimde kayboldu ve birer miğfer ve birer kalkanla donanmış olan Garion ve Rundorig, savaşmak için sakin bir köşeye çekildiler.

Her şey yolunda gidiyordu, ta ki Garion’dan daha büyük, daha uzun boylu ve daha güçlü olan Rundorig kafasına tahta kılıcıyla oturaklı bir darbe indirene kadar. Tencerenin kenan Garion’un kaşını yardı ve kaş kanamaya başladı. Garion’un kulakları ansızın çınlamaya başladı ve damarlarında kaynayan bir vecd hissi geldi üzerine ayağa kalkarken.

Daha sonra neler olduğunu hiç anlayamadı. Bölük pörçük anılar halinde, ağzından kendiliğinden dökülen ve anlayamadığı kelimelerle Kal Torak’a meydan okuduğunu hatırlıyordu. Rundorig’in tanıdık ve biraz aptal suratı gitmiş, yerine korkunç bir şekilde parçalanmış ve çirkin bir surat gelmişti. Garion çıldırmış gibi, beyni ateşler içinde yanarak o surata tekrar tekrar vuruyordu.

Derken her şey sona erdi. Zavallı Rundorig ayaklarının dibinde yatıyordu, korkunç saldırısının şiddetinden bayılmıştı. Garion yaptığı şeyden ötürü dehşete düşmüştü, ama aynı zamanda ağzında zaferin ateşli tadı vardı.

Daha sonra, çiftlikteki tüm yara berelerin tedavi edildiği mutfakta, Pol Teyze fazla soru sormadan yaralarını sardı. Rundorig’in ciddi bir yarası yoktu, sadece yüzünün çeşitli yerleri şişmeye ve morarmaya başlamıştı, bir de en başta gözleri uyum sağlamakta güçlük çekiyordu. Alnına konulan ıslak bezler ve Pol Teyzenin iksirlerinden biri onu hemen iyileştirdi.

Garion’un kaşındaki yara biraz daha fazla ilgi gerektiriyordu. Pol Teyze Garion’u Durnik’e tutturarak eline bir iğne ve iplik aldı ve hastasından yükselen ulumalara hiç aldırmadan, bir gömleğin kolunu di-kiyormuş gibi yarayı dikti. Aslında ezilmiş tencerelerle yamn yumru olmuş kazan kapaklan, onu iki çocuğun savaş yaralarından daha fazla ilgilendiriyordu sanki.

Her şey bittiğinde Garion müthiş bir baş ağrısıyla yatağına yatırıldı.

“Kal Torak’ı yendim ya!” dedi Pol Teyzeye uykulu uykulu.

Pol Teyze sertçe ona döndü. “Torak’ın adını nereden duydun sen?” diye sordu.

Garion sabırla, “Torak değil, Kal Torak, Pol Teyze,” diyerek onu bilgilendirdi.

“Cevap ver bana.”

“Çiftçiler hikâyeler anlatıyorlardı, ihtiyar Cralto filan. Brand, Vo Mimbre ve Kal Torak hakkında. Rundorig’le ben de o hikâyeleri oynuyorduk. Ben Brand olmuştum, o da Kal Torak. Ama kalkanımın örtüsünü açma fırsatı bulamadım. Oraya gelmeden Rundorig kafama vurdu.”

“Şimdi beni iyi dinle Garion,” dedi Pol Teyze, “dikkatle dinle. Bir daha Torak’ın adını ağzına almayacaksın.”

“Onun adı Kal Torak, Pol Teyze,” diye açıklamasını sürdürdü Garion, “sırf Torak değil.”

Bunun üzerine Pol Teyze bir tokat attı; daha önce hiç yapmadığı bir şeydi bu. Garion’un suratına yediği tokat canını yakmaktan çok şaşırtmıştı onu, çünkü sert bir tokat değildi. “Bir daha asla Torak adını ağzına almayacaksın. Asla!” dedi Pol Teyze. “Bu çok önemli Garion, hayat memat meselesi. Söz ver bana.”

“Bu kadar kızacak ne var ki,” dedi Garion kırgın bir sesle.

“Söz ver.”

“Peki söz veriyorum. Ama sadece bir oyundu.”

“Çok aptalca bir oyun,” dedi Pol Teyze. “Rundorig’i öldürebilirdin.”

“Bana ne olduğuna aldıran yok tabii!” diye isyan etti Garion.

“Sen zaten tehlikede değildin,” dedi Pol. “Uyu şimdi.”

Yarasından ve Pol Teyzenin içirdiği tuhaf, acı ilaçtan ötürü başı dönen Garion huzursuz bir şekilde uyuklarken, onun derin, güçlü sesinin, “Garion, Garion’um, çok küçüksün daha,” dediğini duydu. Daha sonra bir balığın suyun gümüşsü yüzeyine yükselmesi gibi derin uykudan sıyrıldığında, teyzesinin “Baba, sana ihtiyacım var,” dediğini duydu. Sonra yine huzursuz bir uykuya daldı ve rüyasında kara bir ata binmiş karanlık bir suretin her hareketini soğuk bir düşmanlıkla ve korkunun kıyılarında bir duyguyla izlediğini gördü; her zaman için orada olduğunu bildiği ama kimselere, Pol Teyzeye bile söylemediği o karanlık suretin de arkasında, Rundorig’le kavgasında bir an için gördüğü ya da görür gibi olduğu yaralı ve çirkin yüz duruyordu, ağza alınamayacak kadar kötü bir ağacın dehşet verici mey vasi gibi.

SENDARYA

İKİNCİ BÖLÜM

ARION’UN çocukluğunun sonu gelmez öğle vakti içinde, bu olaylardan kısa bir süre sonra, masalcı, Faldor’un çiftliğinin kapısında yeniden belirdi. Diğer insanlar gibi doğru dürüst bir adı yoktu sanki bu masalcının; ayrıca pek de hırlı birine benzemiyordu. Pantolonunun dizleri yamalıydı ve tekleri birbirinden farklı olan ayakkabılarından başparmakları fırlamıştı. Uzun kollu yün tuniğinin belinde ip bir kuşak vardı; Sendarya’nın o bölgelerinde pek rastlanmayan ve Garion’un pek hoşuna giden tuhaf kapüşonu, omuzlarını, sırtını ve göğsünü örtüyordu ve yiyecek içecek lekeleriyle kaplıydı. Bir tek koca cübbesi yenice gibi görünüyordu, ihtiyar masalcının saçı ve sakalı kısacık kesilmişti. Güçlü bir yüzü vardı, köşeli bir yüz; hatları ise soyuna dair hiçbir ipucu vermiyordu. Ne Arend’e ne Çerek’e, ne Algar’a ne Drasniyalı’ya, ne Rivalı’ya ne de Tolnedralı’ya benziyordu; çoktan unutulmuş bir ırktan geliyormuş gibiydi. Gözleri derin ve canlı bir maviydi, her dem genç kalan, hınzırlıkla dolu gözler.

Masalcı zaman zaman Faldor’un çiftliğine uğrar, her zaman da hoş karşılanırdı. Aslında yersiz yurtsuz bir serseriydi, hayatını dünyanın dört bir yanını dolaşıp hikâyeler anlatarak kazanıyordu. Anlattığı hikâyeler her zaman yeni değildi, ama anlatışında özel bir tür büyü vardı sanki. Sesi bazen gökgürültüsü gibi gümbürder, bazen meltem gibi fısıldardı. Aynı anda on-on iki ayn kişinin sesini taklit edebilirdi; o kadar sahici bir kuş sesi çıkarırdı ki, kuşlar onu dinlemek için topla-şırdı; kurt gibi uluduğunda ise dinleyenlerin saçları diken diken olur, yüreklerine Drasniya kışının derinlikleri gibi bir ürperti çöreklenirdi. Yağmurun ve rüzgârın sesini, hatta mucizevi bir şekilde, yağan karın sesini taklit edebilirdi. Hikâyelerinde kullandığı bu sesler onlara hayat verirdi; bu seslerle ve hikâyelerini ördüğü kelimelerle, tuhaf yer

ve zamanların görüntüleri, kokulan ve hissi, büyülenmiş dinleyicilerinin zihninde hayat bulurdu.

Tüm bu mucizelerin karşılığında birkaç öğün yemek, bir-iki bardak bira ve samanlıkta yatacak sıcak bir köşe dışında bir şey istemezdi. Dünyayı kuşlar gibi, mal ve mülkten azade, dolaşır dururdu.

Masalcı ve Pol Teyze arasında gizli bir tanışıklık vardı sanki. Pol, masalcının gelişini hep yüzünü ekşiterek sineye çekerdi; çünkü o etrafta dolanırken mutfağının değerli hazinelerinin emniyette olmadığını bilirdi. Masalcı yalanlardayken ekmekler ve pastalar ortadan kay-boluverirdi; bıçağı o kadar hızlıydı ki, Pol’un arkası dönükken özenle hazırlanmış bir kazın iki bacağı ya da göğüs etinin önemli bir kısmı üç darbede yokolurdu. Pol ona “ihtiyar Kurt” derdi ve Faldor’un çiftliğinin kapısında görünmesi, yıllardır sürdüğü anlaşılan bir müsabakanın yeniden başladığının habercisi olurdu. Bir yandan mutfağında hırsızlık yaparken, bir yandan da Pol’a dehşetli iltifatlarda bulunurdu. Kendisine kurabiye ya da kahverengi ekmek ikram edildiğinde kibarca reddeder, ama hemen sonra, elinin menzilinden çıkmadan tepsinin yansını yürütürdü. Bira fıçılannı ve şarap mahzenini daha kapıda belirdiği an ona teslim etseler de olurdu. Hırsızlıktan müthiş bir keyif alıyordu ve eğer Pol onu keskin gözleriyle aralıksız izlerse, bu defa da bir tek hikâye karşılığında mutfağı yağmalamaya hazır bir düzine suç ortağı buluyordu.

Maalesef, en yetenekli çıraklanndan biri de Garion’du. Biri tecrübeli diğeri de umut vadeden iki hırsız arasında bunaldığında, Pol Teyze eline bir süpürge alıyor ve ikisini birden ağır sözler ve darbelerle mutfağından kovalıyordu. Bunun üzerine ihtiyar masalcı çocukla birlikte gülerek mutfaktan tüyüyor, emniyetli bir köşe bulduklannda yürüttükleri meyvalan yiyorlar ve ihtiyar çalıntı şarabını ya da birasını yudumlayarak, öğrencisini çok uzak bir geçmişin hikâyelerine boğuyordu.

Tabii en iyi öyküler akşam yemeğinden sonraya saklanıyordu; yemek salonunda yemekler bitirildikten ve tabaklar kaldırıldıktan sonra, ihtiyar yerinden kalkıyor ve dinleyicilerini büyülü bir dünyaya götürüyordu.

Her zaman dindar bir kişi olan Faldor, bir akşam “Bize başlangıcı ve Tannlan anlat eski dostum,” dedi.

“Başlangıç ve Tannlar ha,” dedi ihtiyar. “Değerli bir konu Faldor, ama kuru ve tozlu da.”

KEHANETİN OYUNCAĞI

Pol Teyze fıçıya gidip köpüklü bir bardak bira doldurarak ihtiyarın önüne koyarken, “Bütün konular sana kuru ve tozlu geliyor ihtiyar Kurt, “dedi.

Masalcı birayı gösterişli bir reveransla kabul etti. “Bu bir meslek hastalığı, Pol Hanım,” diye açıkladı. Birasından koca bir yudum aldıktan sonra bardağı bir yana bıraktı. Bir an başını öne eğerek düşündü, sonra başını kaldırarak dosdoğru Garion’un yüzüne baktı, ya da ona öyle geldi. Sonra Faldor’un yemek salonunda hikâye anlatırken daha önce hiç yapmadığı garip bir şey yaptı: Cübbesine iyice sarınarak ayağa dikildi.

“Dinleyin,” dedi dolu dolu ve çınlayan bir sesle, “başlangıçta Tanrılar dünyayı ve denizleri ve toprağı yarattı. Gece göğüne yıldızlan serptiler ve dünyaya ışık versin diye güneşi ve onun karısı olan ayı yarattılar.

“Ve Tanrılar topraktan hayvanlar üresin, denizde balıklar olsun ve gökyüzü kuşlarla dolsun istediler ve öyle oldu.

“Ve Tanrılar insanları da yarattılar ve onları Halklara böldüler.

“Tanrıların sayısı yediydi ve hepsi eşitti ve isimleri Belar ve Chal-dan ve Nedra ve tssa ve Mara ve Aldur ve Torak’tı.”

Garion bu hikâyeyi biliyordu tabii; Sendarya’nın o bölgesinde yaşayan herkes bunu bilirdi, çünkü hikâye Alorn kaynaklıydı ve Sendarya’nın üç yanı Alorn krallıklarıyla çevriliydi. Hikâye tanıdık olmasına rağmen, daha önce hiç böyle anlatıldığını duymamıştı. Hayalinde Tanrılar dünyanın ilk yaratıldığı o günlerde yeryüzünde dolaşmaya başladılar ve Torak’ın yasaklanmış adı her geçtiğinde içini bir ürperti aldı.

Masalcı her tanrının kendisine nasıl bir halk seçtiğini anlatırken dikkatle dinledi: Belar Alornlan, îssa Nyissalılan, Chaldan Arendleri, Nedra Tolnedralılan, Mara Maragları (ki bu halk artık yoktu), Torak Angaraklan seçmişti. Tanrı Aldur’un nasıl diğerlerinden ayrı yaşadığını ve yalnızlık içinde yıldızlan izlediğini ve birkaç kişiyi öğrencileri ve müritleri olarak kabul ettiğini öğrendi.

Garion dinleyen diğer insanlara baktı. Onların da yüzleri huşu içindeydi. Dumik’in gözleri irileşmişti ve ihtiyar Cralto’nun elleri masanın kenarına kilitlenmişti. Faldor’un yüzü sararmıştı ve gözlerinde yaşlar vardı. Pol Teyze salonun gerisinde duruyordu. Hava soğuk olmamasına rağmen pelerinine sarınmıştı ve dikkat kesilmiş bir halde, dimdik duruyordu.

SENDARYA

“Derken bir gün,” diye devam etti ihtiyar masalcı, “Tann Aldur küre şeklinde bir mücevher yaptı ve o da ne! Mücevher kuzey göğünde parlayan yıldızların ışığını yakalayıp içine aldı. însanlann Aldur Taşı dedikleri bu mücevherin büyüsü o kadar güçlüydü ki, Aldur onun yardımıyla olmuş olanlan, olanları ve olacakları görebiliyordu.”

Garion nefesini tuttuğunu fark etti, çünkü kendini tamamen hikâyeye kaptırmıştı. Torak’ın Taşı çalmasının ve diğer tanrıların ona savaş açmasının hikâyesini dili tutulmuş bir halde dinledi. Torak Taşı yeryüzünü parçalamak ve denizleri taşırmak için kullandı ve Taş bu kötülüğe Torak’ın yüzünün sol yanım eritip sol eli ve sol gözünü yakarak karşılık verdi.

ihtiyar durakladı ve birasını bitirdi. Hâlâ pelerinine sannmış olan Pol Teyze ona bir bardak bira daha getirdi; ama hareketleri heybetliydi ve gözleri pınl pml yanıyordu.

Durnik alçak bir sesle, “Daha önce bu hikâyenin böyle anlatıldığını hiç duymamıştım,” dedi.

“Bu Alorn Kitabı’ndan*” dedi Cralto. “Bir tek kralların huzurunda anlatılır. Sendar’da kralın sarayında bu hikâyeyi dinleyen birini tanımıştım; bir kısmını hatırlıyordu. Ama tamamını hiç dinlememiştim.”

Hikâye iki bin yıl sonra Büyücü Belgarath’ın Çerek ve üç oğlu ile Taşı geri almaya gitmeleriyle ve bati ülkelerinin Torak’ın ordularına karşı yeniden düzenlenip muhafaza edilmeleriyle sürdü. Tannlar dünyadan aynldılar, Riva’yı Rüzgârlar Adası’ndaki kalesinde Taşı korumakla görevlendirdiler. Riva orada kendine dev bir kılıç yaptı ve Taşı kabzasına yerleştirdi. Taş orada kaldıkça ve Riva soyu sürdükçe, Torak dünyaya hâkim olamayacaktı.

Derken Belgarath en sevgili kızını Riva ile evlensin ve krallar doğursun diye ona yolladı; diğer kızı ise yanında kaldı ve zanaatını öğrendi çünkü onda büyücülerin işareti vardı.

Bu kadim hikâye sonuna ererken, ihtiyar masalcının sesi de çok alçalmıştı. “Ve Belgarath ile kızı Büyücü Polgara, Torak’a karşı büyüler yaparak nöbet beklediler,” dedi. “Bazılan der ki, Torak’ın hâkimiyetine karşı durmak için günlerin sonuna kadar bile bekleyecekler-miş; çünkü kehanete göre, bir gün sakat Torak bati krallıklarına karşı

* Bu öykünün Önsöz’de kullanılan uyarlamaya benzeyen çeşitli kısaltılmış, daha az resmi versiyonları mevcuttur. Alorn Kıtabı’mn kendisinin bile daha eski bir belgenin kısaltılmış hali olduğu söylenir.

KEHANETİN OYUNCAĞI

SENDARYA

yürüyüp, uğruna çok ağır bir bedel ödediği Taşı geri almak isteyecekmiş, ve o zaman Riva soyunun meyvasıyla Torak savaşa tutuşacaklar-mış ve dünyanın kaderi bu savaşın sonucuna bağlı olacakmış.”

ihtiyar bunu söyledikten sonra sustu ve hikâyenin bittiğini göstermek için cübbesini omuzlarından aşağı düşürdü.

Salonda uzun bir sessizlik oldu, çıkan tek ses, sönmeye yüz tutan ateşten gelen bir iki çıtırtı ve dışarıdaki yaz gecesinin içinden gelen kurbağaların ve cırcır böceklerinin şarkılarıydı.

Sonunda Faldor boğazını temizleyerek ayağa kalktı; sandalyesinin tahta zemin üzerinde kayarken çıkardığı yüksek ses duyuldu. “Eski dostum,” dedi sesi duyguya boğulmuş halde, “bu gece bizi ziyadesiyle şereflendirdin. Hayatımız boyunca unutamayacağımız bir şey bu. Bize krallara layık bir hikâye anlattın; genellikle sıradan insanlar bu bahta pek eremez.”

ihtiyar mavi gözlerinde muzip bir ifadeyle sırıttı: “Son zamanlarda krallarla pek karşılaşmıyorum Faldor.” Güldü. “Eski hikâyeleri dinleyemeyecek kadar meşgul hepsi, ama bir hikâyenin kaybolup gitmemesi için zaman zaman anlatılması gerekir. Ayrıca bugünlerde bir kralın nerelerde saklandığını kim bilebilir?”

Bunun üzerine hep birlikte güldüler ve sandalyelerinden kalkmaya başladılar, çünkü güneşin ilk ışıklarıyla birlikte uyanmak zorunda olanlar için geç olmaya başlamıştı.

“Uyuyacağım yere kadar fenerimi taşır mısın?” diye sordu masalcı Garion’a.

“Tabii,” dedi Garion yerinden fırlayıp mutfağa koşarken. Kare şeklinde cam bir fener aldı ve içindeki mumu mutfaktaki ocakların birinden yaktı; sonra yemek salonuna geri döndü.

Faldor masalcıyla konuşuyordu. Masalcı döndüğünde Garion ihtiyarla hâlâ salonun gerisinde durmakta olan Pol Teyze arasında tuhaf bir bakışma geçtiğini fark etti.

“Hazır mıyız evlat?” dedi ihtiyar Garion ona yaklaşırken.

“Sen hazırsan,” diye cevap verdi Garion; sonra beraberce salondan çıktılar.

“Hikâyenin niye sonu yok?” diye sordu Garion meraktan çatlayarak. “Neden Torak’la Riva Kralının karşılaşmasını anlatmadan bıraktın?”

“O başka bir hikâye,” dedi ihtiyar.

“Bir gün bana anlatır mısın?” diye üsteledi Garion.

ihtiyar güldü. “Torak’la Riva Kralı henüz karşılaşmadılar,” dedi, “o yüzden anlatmam pek mümkün değil, değil mi? En azından karşılaştıkları güne kadar.”

“Ama bu bir hikâye sadece,” diye itiraz etti Garion. “Değil mi?”

“Öyle mi?” ihtiyar tuniğinin altından bir şarap sürahisi çıkarıp kafasına dikti. “Neyin hikâye, neyinse hikâye kılığına girmiş hakikat olduğunu kim bilebilir?”

“Hikâye sadece,” dedi Garion inatla; tipik bir Sendar gibi, pek makul ve pratik olmuştu ansızın. “Gerçek olamaz. Olsaydı, Büyücü Bel-garath da… bilmemkaç yaşında olurdu, insanlar o kadar uzun yaşayamaz.”

“Yedi bin yaşında,” dedi ihtiyar.

“Ne?”

“Büyücü Belgarath yedi bin yaşında, hatta biraz daha yaşlı.”

“imkânsız,” dedi Garion.

“Yaa? Sen kaç yaşındasın?”

“Gelecek Eras yortusunda dokuz olacağım.”

“Demek dokuz yılda mümkün ve imkânsız olan her şeyi öğrendin ha. Akıllı bir çocukmuşsun sen Garion.”

Garion kızardı. Kendine güvenini biraz kaybederek “Ama,” dedi, “benim duyduğum en yaşlı insan Mildrin’in çiftliğindeki ihtiyar Weldrik. Durnik onun doksanını geçtiğini söylüyor; bu bölgedeki en yaşlı adammış.”

ihtiyar ciddiyetle, “Burası da çok geniş bir bölge tabii,” dedi.

Garion teslim olmayarak, “Peki sen kaç yaşındasın?” diye sordu.

“Yeterince yaşlıyım evlat,” dedi ihtiyar.

“Hikâye işte, başka bir şey değil,” diye ısrar etti Garion.

“Bir sürü sağlam ve aklı başında adam da öyle diyecektir,” dedi ihtiyar yıldızlara bakarak, “ancak görüp dokunabilecekleri şeylere inanarak ömürlerini tüketen iyi insanlar. Ama görüp dokunabildiğimiz şeylerin ötesinde bir dünya var ve bu dünya kendi kanunlanna göre yaşıyor. Bu çok sıradan dünyamızda imkânsız olan, orada gayet mümkün olabilir ve bazen bu iki dünyanın arasındaki sınır kaybolur; o zaman neyin mümkün neyin imkânsız olduğunu kim bilebilir ki?”

“Ben bu dünyada yaşamak isterim,” dedi Garion. “Öteki çok karmaşık gibi görünüyor.”

“Tercih her zaman bize kalmıyor Garion,” dedi masalcı. “Eğer bir gün o öteki dünya seni bir şey, çok soylu ve önemli bir şey yapmak

KEHANETİN OYUNCAĞI

üzere seçerse, hiç şaşırma.”

“Beni mi?” dedi Garion inanamayarak.

“Bundan daha tuhaf şeyler de oldu hayatta. Git yat evlat. Ben biraz yıldızlan seyredeceğim. Yıldızlarla ben çok eski dostuz.”

“Yıldızlar mı?” diye sordu Garion, elinde olmadan gökyüzüne bakarak. “Kusura bakma, ama sen çok garip bir ihtiyarsın.”

“Öyleyimdir,” diye kabullendi masalcı. “Herhalde rastlayıp rastlayacağın en garip kişi benimdir.”

Onu kırmamak isteyen Garion, “Ama ben seni gene de seviyorum, “diye ekledi.

“Bak bu iyi işte evlat,” dedi ihtiyar. “Şimdi git yat. Yoksa Pol Teyzen seni merak edecek.”

Daha sonra, uyuduğunda, Garion sıkıntılı rüyalar gördü. Sakat To-rak’ın yüzü gölgeler içinden üstüne üstüne geliyordu ve o öteki dünya kendisine sahip çıkmak için uzanırken, canavarlar onu mümkünle imkânsızın kaynaşıp birbirine girdiği eğri büğrü bir arazide kovalıyorlardı.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

iRKAÇ GÜN sonra ihtiyar masalcı, Pol Teyzenin mutfakta dolanıp durmasına surat asmaya başladığı bir sırada, yakındaki Yukarı Gralt köyüne gitmek için bir bahane buldu. “Güzel,” dedi Pol Teyze, “böylece kilerimde emniyette olur.” ihtiyar gözlerinde muzip bir pırıltıyla reverans yaptı: “Bir şeye ihtiyacınız var mı Pol Hanım? Köyden ufak tefek bir şeylere? Hani ne de olsa gidiyorum…”

Pol Teyze biraz düşündü. “Bazı baharatlarım azaldı aslında,” dedi. “Fennel Sokağında, Meyhanenin hemen güneyinde Tolnedrah bir baharat tüccarı var. Meyhanenin yolunu bulmakta güçlük çekmezsin herhalde.”

“Yolculukta boğazım kurur mutlaka,” diye keyifli bir havayla onayladı ihtiyar. “Üstelik on fersahlık yolda konuşacak biri olmazsa insan yalnızlık da çeker.”

“Kuşlarla konuş,” dedi Pol Teyze dik dik bakarak.

“Kuşlar iyi dinleyicidir,” dedi ihtiyar, “ama hep aynı şeyleri söylerler ve muhabbetlerinden çabuk sıkılır insan. Yanıma oğlanı da alsam bana can yoldaşı olurdu.”

Garion nefesini tuttu.

“Zaten kendi başına yeterince kötü huy ediniyor,” dedi Pol Teyze ekşi bir suratla, “bir de uzmanından öğrenmesini istemiyorum.”

“Ama Pol Hanım,” diye itiraza başladı ihtiyar, farkında bile olmadan bir tatlı aşırarak, “haksızlık ediyorsunuz. Aynca bir değişiklik çocuğa iyi gelir; ufku genişler hani.”

“Çok teşekkürler, ama ufku yeterince geniş,” dedi Pol.

Garion çöktü.

“Ama,” diye devam etti Pol, “en azından onun baharatlarımı unutmayacağına, ya da biradan beyni sulanıp karabiberle karanfili veya

SENDARYA

KEHANETİN OYUNCAĞI

tarçınla hindistancevizi tohumunu karıştırmayacağına güvenebilirim. Peki, al bakalım yanına; ama dikkat et, onu bayağı yerlere, batakhanelere götürmeni istemiyorum.”

“Pol Hanım,” dedi ihtiyar yapmacık bir alınganlıkla, “ben hiç öyle yerlere gider miyim?”

“Ben seni iyi tanırım,” dedi Pol. “Ördek havuza dalar gibi dalarsın sen sefahate. Eğer oğlanı öyle aşağılık bir yere götürdüğünü duyarsam, külahları değişiriz.”

“Öyleyse böyle bir şey duymamanızı sağlamam gerek, değil mi?”

Pol Teyze dik dik baktı ihtiyara. “Gidip bakayım hangi baharatlar gerekiyor.”

“Ben de gidip Faldor’dan bir atla bir araba ödünç alayım,” dedi ihtiyar bir tatlı daha yürüterek.

Hayret verici ölçüde kısa bir süre içinde, ihtiyarla Garion hızlı bir atın çektiği arabaya binmiş, Yukarı Gralt’a giden tekerlek izleriyle dolu yolda sarsıla sarsıla ilerliyorlardı. Parlak bir yaz sabahıydı; gökyüzünde pamuk şekeri gibi birkaç bulut vardı ve çalıların dibinde koyu mavi gölgeler uzanıyordu. Birkaç saat sonra güneş ısıtmaya başladı ve sallantılı yolculuk giderek yorucu bir hale geldi. “Geliyor muyuz?” diye sordu Garion üçüncü defa.

“Dur bakalım,” dedi ihtiyar. “On fersah uzun bir mesafedir.”

Garion onun için gündelik bir şeymiş gibi, “Bir kere Yukarı Gralt’a gitmiştim,” dedi. “Tabii o zaman çocuktum, o yüzden pek bir şey hatırlamıyorum, iyi bir yere benziyordu.”

“Köy işte,” dedi ihtiyar omuz silkerek, “hepsi birbirine benzer.” Dalgın görünüyordu.

Garion yolu biraz çekilir hale getirmek için, ihtiyarı hikâye anlatmaya teşvik edebileceğini umarak sorular sormaya başladı.

“Kabalık kabul etmezsen bir şey soracağım: Neden bir adın yok senin?”

ihtiyar beyaz sakalını kaşıyarak, “Bir sürü adım var,” dedi. “Neredeyse yaşım kadar.”

“Benim bir tek adım var,” dedi Garion.

“Şimdilik.”

“Ne?”

“Şimdilik bir tek adın var,” diye izah etti ihtiyar. “Zamanla bir ad daha edinebilirsin, hatta birkaç tane. Bazı insanlar hayatları boyunca isim biriktirirler. Bazı isimler ise tıpkı elbise gibi eskir.”

“Pol Teyze sana İhtiyar Kurt diyor,” dedi Garion. “Biliyorum,” dedi ihtiyar. “Pol Teyzenle ben birbirimizi çok uzun süredir tanıyoruz.”

“Niye öyle diyor peki?”

“Pol Teyzen gibi bir kadının neyi neden yaptığını kim bilebilir

ki?”

“Ben de sana Bay Kurt diyebilir miyim?” diye sordu Garion. Isim-ler Garion için önemliydi ve ihtiyar masalcının bir adının olmaması onu hep rahatsız etmişti. Bu isimsizlik ihtiyarı eksik, bitmemiş kılıyordu sanki.

ihtiyar bir an Garion’un yüzüne ciddi bir ifadeyle baktı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. “Bay Kurt ha! Ne kadar da uygun. Yıllardır bana takılan isimlerin hepsinden daha fazla sevdim bunu.”

“izin veriyor musun?” diye sordu Garion. “Yani sana Bay Kurt diyebilir miyim?”

“Bu hoşuma gider Garion, hem de çok hoşuma gider.”

“Peki şimdi lütfen bana bir hikâye anlatır mısın Bay Kurt?” diye sordu Garion.

Bay Kurt yüzyıllar süren kasvetli, bitmek bilmez Arend iç savaşlarından şanlı maceralar ve karanlık ihanetler anlatmaya başlayınca, zaman da yol da daha çabuk geçer oldu.

Oldukça korkunç bir hikâyeden sonra Garion,” Arendler niye böyle?” diye sordu.

Kurt, bir eliyle dizginleri gevşekçe tutup arabanın sürücü koltuğunda geriye yaslanarak, “Arendler çok soyludur,” dedi. “Soyluluk da çok güvenilir bir özellik değildir, çünkü soylu insanlar bazen anlaşılmaz nedenlerle anlaşılmaz işler yaparlar.”

“Rundorig Arend,” dedi Garion. “Bazen, nasıl diyeyim, kafası pek hızlı çalışmıyormuş gibi geliyor bana, anlatabiliyor muyum?”

“O kadar soylu olmanın sonucu bu,” dedi Kurt. “Arendler soylu olmaya o kadar vakit harcıyorlar ki, başka şeyleri düşünmeye fırsat kalmıyor.”

Geniş bir tepenin zirvesini aştıklarında, önlerindeki vadide Yukarı Gralt köyünü gördüler. Kurşun rengi çatılı, gri taş duvarlı evlerden oluşan küçük küme, Garion için bir hayal kırıklığıydı. Tozlu beyaz iki yol tam burada kesişiyordu; dar ve eğri büğrü birkaç sokak daha vardı. Evler köşeli ve sağlam yapılıydı, ama yukarıdan, vadiye atılmış oyuncaklar gibi görünüyordu, ilerideki ufuk, doğu Sendarya dağlan

KEHANETİN OYUNCAĞI

SENDARYA

tarafından kesiliyordu ve yaz olmasına rağmen, dağların dorukları karla kaplıydı.

Yorgun atlan tepeden aşağı, köye doğru tırısa kalktı; nallan her adımda küçük toz bulutlan kaldmyordu. Az sonra köy merkezinin kaldınm taşlı sokaklarına varmışlardı. Köylüler, bir çiftlik arabasındaki bir ihtiyarla küçük bir çocuğa aldırmayacak kadar önemsiyorlardı kendilerini. Kadınlar entariler ve sivri şapkalar, erkeklerse uzun yelekler ve yumuşak kadife kasketler giyiyordu. Yüzlerinde kibirli bir ifade vardı ve kenara çekilip kendilerine yol veren birkaç çiftçiye hor görerek bakıyorlardı.

“Çok hoş insanlar, değil mi?” dedi Garion.

“Öyle sandıkları muhakkak,” dedi Kurt yüzünde hafif bir alayla. “Yiyecek bir şeyler bulma vaktidir, sen ne dersin?”

îhtiyar yemek lafını edene kadar farkında bile olmamasına rağmen, Garion midesinin kazındığını keşfetti. “Nereye gidebiliriz?” diye sordu. “Pek havalı görünüyor hepsi de. Sofralanna yabancı kabul ederler mi acaba?”

Kurt gülerek kemerinden şıngırdayan bir kese çıkardı. “Kendimize tanışlar edinmekte pek güçlük çekmeyiz herhalde,” dedi. “Burada insanın parasıyla yemek yiyebileceği yerler var.”

Parayla yemek yemek mi? Garion daha önce hiç böyle bir şey duymamıştı. Yemek vakti Faldor’un kapısına gelen herkes, mutlaka sofraya davet edilirdi. Bu köylülerin dünyası Faldor’un çiftliğinin dünyasından çok farklıydı demek ki. “Ama benim param yok ki,” diye itiraz etti.

“Bendeki para ikimize de yeter,” diye teminat verdi Kurt, arabayı kapısının önündeki tabelada bir salkım üzüm olan büyük, alçak bir yapının önünde durdururken. Tabelada yazılar da vardı, ama Garion okuyamıyordu.

“Orada ne yazıyor Bay Kurt?” diye sordu, “içeride yiyecek ve içecek satıldığını yazıyor,” dedi Kurt arabadan atlayarak.

Garion özlemle, “Okumayı bilmek harika bir şey olmalı,” dedi.

îhtiyar hayretle ona baktı: “Sen okuyamıyor musun evlat?”

“Bana öğretecek kimseyi bulamadım,” dedi Garion. “Faldor biliyor galiba, ama çiftlikte başka hiç kimse bilmiyor.”

“Saçma,” diye homurdandı Kurt. “Teyzenle konuşacağım bunu. Sorumluluklannı ihmal etmiş. Okumayı sana yıllarca önce öğretmiş

olması gerekirdi.”

“Pol Teyze okumayı biliyor mu?” diye sordu Garion hayretle.

“Tabii ki biliyor,” dedi Kurt, onu meyhaneye götürürken. “Pek bir faydasını görmediğini söylüyor gerçi; ama onunla bu tartışmayı yıllar önce yapmıştık.” Garion’un eğitim eksikliği ihtiyan epeyce kızdırmışa benziyordu.

Ama artık Garion onu dinlemiyordu, meyhanenin dumanlı havası daha çok ilgisini çekmişti. Girdikleri salon büyük ve karanlıktı; tavanı alçak ve kirişliydi, yerdeki taşlann aralanndan sazlar bitmişti. Hava soğuk olmamasına rağmen, ortadaki taş bir çukurda ateş yanıyordu ve duman kıvnlarak dört taş sütun üzerine yerleştirilmiş bacaya doğru yükseliyordu. Çeşitli masalarda toprak çanaklar içinde isli kandiller yanıyordu ve havada şarap ve ekşimiş bira kokusu vardı.<

Kategori: Bilim

Ödevsel

Önsöz

Rasgele...